Türk Öğrenicilere Farsça Öğretiminde Konuşma Pratiğinin Geliştirilmesi ve Öneriler

Farsça Konuşma Becerisi

Özet

Konuşma, duygu ve düşüncelerin aktarılmasını sağlayan psikolojik, fizyolojik, zihinsel ve sosyal bir süreçtir. Yabancı dil öğretiminde dinleme ve okuma; anlama, yazma ve konuşma ise anlatma becerisi olarak tanımlanmaktadır. Bu dört temel beceriden üzerinde durulması gereken dinleme becerisi ile en karmaşık olanı kuşkusuz konuşma becerisidir. Konuşma becerisi yabancı dil öğretiminde büyük önem taşımaktadır. Dil öğreniminin hedefi o dili konuşabilmek olduğundan başarıyı gösteren temel gösterge konuşmadır. Başka bir deyişle bir kişinin yabancı bir dili ne derece öğrendiği genellikle o dili yeteri kadar akıcı konuşup konuşamadığı ile ölçülerek değerlendirilir. Farsça öğretiminde konuşma dili ile yazı dili arasındaki fark, öğrenme sürecinin başlıca güçlüklerinden biridir. Dil öğrenenler, Farsçanın sözlü ve yazılı şekilleriyle karşılaştıklarında yalnızca alfabe, kelime, yapı, sözdizimi ve dilbilgisi öğrenme güçlükleriyle değil, aynı zamanda her bir dil biçimine özgü kültürel karmaşıklıklarla da yüzleşmektedir. Zira eğitim hayatı boyunca sadece Latin alfabesine alışmış ve Arap alfabesi kullanılan bir dil olan Farsçayı ikinci dil olarak öğrenen Türk öğrenicilerinin yeni öğrenmeye başladıkları bu dile karşı takındıkları tutum, ön yargı, duygu ve algıları konuşma sürecini etkilemektedir. Bu çalışmada gözlem ve doküman analizi gibi nitel veri toplama yöntemi kullanılarak Farsçayı yabancı dil olarak öğrenen Türk öğrenicilerinin Farsça konuşma becerisinin geliştirilmesi konusu üzerinde durulmuş, bu bağlamda Türk öğrenicilerin karşılaştıkları problemler ve bunlara çözüm önerileri sunulmuştur.